Mówiąc o bezpieczeństwie danych najczęściej posługujemy się bezosobowymi określeniami. Faktycznie, wirusy, robaki i inne szkodliwe programy dokonujące zmasowanych ataków to zagrożenia niekoniecznie ukierunkowane, ich źródłem jest zwykła ludzka złośliwość lub bezmyślność. Pamiętajmy jednak, że za każdym takim programem stoi konkretny człowiek, czasem grupa ludzi i nic nie stoi na przeszkodzie, by takie osoby przypuszczały również ataki, których celem stają się konkretne firmy czy konkretne osoby – to w takich sytuacjach zazwyczaj mówimy o hakerstwie, choć hakerstwo ma tak naprawdę bardzo różne twarze.
Hakerów od zawsze dzieli się na hobbystów, fanatyków i … (uwaga!) profesjonalnych szpiegów komputerowych. Hobbyści ograniczają się zazwyczaj do różnych działań mających na celu uprzykrzenie życia użytkownikom komputerów. Celem fanatyków będą już konkretne działania o dużej szkodliwości, tj. na przykład prowadzące do zniszczenia zasobów przechowywanych na nośnikach elektronicznych. W trzecim przypadku sprawa komplikuje się jeszcze bardziej, bo haker szpieg skupia się na wykradaniu danych, a jego działania są głęboko zakamuflowane.
W zasadzie swobodnie można uznać, że każdy komputer, nawet komputery osobiste, narażone są na działanie wszystkich tych grup. Na przykład w przypadku właścicieli komputerów osobistych mogą mieć na celu wykradanie poufnych danych: haseł do oprogramowania, numerów kart bankowych czy innych danych osobowych.
Firmy i instytucje zagrożone są dodatkowo ze strony nielojalnych lub sfrustrowanych pracowników gotowych wykradać poufne dane niekoniecznie przy wykorzystaniu zaawansowanych narzędzi programistycznych.
